Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Samotność bogów - Problematyka

„Samotność bogów” ukazuje różne oblicza wiary, miłości, śmierci, zmian i postępu. Pokazuje nam też, jak przebiega proces wypierania starej wiary przez nową. Dawne, plemienne wierzenia zostają zastąpione wiarą w Boga Dobroci. Nie przynosi to jednak zamierzonych rezultatów i nie sprawia, że ludzie stają się lepsi – nadal mają potrzebę kreowania nowych bóstw i dostosowywania ich do swoich własnych potrzeb i wyobrażeń.

Płonące stosy i nieugięta postawa młodego kapłana dowodzą, że nowy bóg nie jest wcale lepszy od starego żądającego krwawych ofiar. Skromny Człowiek na osiołku zaś nie potrafi ułaskawić tłumów i przekonać je do patrzenia na innych przez pryzmat miłości. Ludzie pragną potężnego władcy, który nad nimi zapanuje, dlatego szybko odwracają się od prostego i łagodnego Człowieka. Ezra rozumie tę ludzką potrzebę i dlatego sprowadza do świątyni figurki, koronki, skarby. Ludzie wolą bowiem czcić piękne symbole potęgi, aniżeli prawdziwych bogów, co pokazuje też, że łatwo ulegają próżności.

Kończąca powieść wizja głównego bohatera, w której wszyscy bogowie zstępują na ziemię, stanowi odwrócenie powielanego w literaturze obrazu końca świata. Tutaj to nie ludzie zmartwychwstają, lecz bogowie – powołani niegdyś przez ludzką wiarę, a później w równie łatwy sposób zapomniani i strąceni do niebytu. Wszyscy bogowie okazują się być sobie równi, nie ma wśród nich najważniejszego bóstwa. Każdy z nich jest taka samo istotny. Przybywają na ziemię nie po to, aby sądzić ludzi, ale po to, by podziękować im za wiarę, pamięć i miłość.

Żaden bóg nie jest lepszy od innego – w każdego  można tak samo wierzyć i mu ufać. Bóg Ezry nie różni się niczym od boga Ariela czy Światowida, któremu cześć oddają dawne plemiona. Ważne jest natomiast tylko to, co można dzięki wierze zyskać – stać się lepszym, bardziej